เมื่อตอนกระผมศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 กระผมมีความภาคภูมิใจในตัวเองมาก เพราะมีโอกาศเข้าร่วมแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอล รุ่นอายุไม่เกิน 14  ปี ชาย ซึ่งในปีนั้นทีมของเราได้ถูกจัดอันดับ เป็นทีมมือวางอันดับ 1 แต่ก่อนจะได้ไปแข่งในระดับประเทศนั้น พวกเราก็ได้แข่งในระดับภาคเหนือก่อน เพื่อเอาทีมที่ชนะเลิศ ของแต่ล่ะภาคมาแข่งในรอบประเทศ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเหมือนกัน เพราะในภาคเหนือก็มีทีมเข้าร่วมแข่งขันกว่า 20 ทีม แต่ในที่สุดเราก็ฝ่าฟัน จนได้รับรางวัลชนะเลิศในที่สุด แต่จุดหมายที่สูงสุดของทีมพวกเราไม่ได้หยุดอยู่แค่ระดับภาคเท่านั้น เราต้องเป็นตัวแทนภาคไปแข่งกับภาคอื่นๆ ซึ่งมีทั้งหมด 8 ทีม เพื่อชิงถ้วยพระราชทานจาก สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในครั้งนั้น โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ  หอวัง นนทบุรี ได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน ทีมเรามีความพร้อมอย่างมากและแข่งชนะมาเรื่อยๆ จนทะลุเข้ามาในรอบชิงชนะเลิศตามคาด ซึ่งกระผมเองรู้สึกตื่นเต้น ดีใจ เพราะเป็นการชิงชนะเลิศระดับประเทศ ในวันชิงชนะเลิศมีการถ่ายทอดสดทางช่อง 11 โดยทีมเราแข่งกับ โรงเรียน ดรุณาราชบุรี จังหวัดราชบุรี การแข่งขันย่อมมีแพ้มีชนะ ซึ่งพวกเราเองก็แพ้ไปอย่างสมศักดิ์ศรีคู่ชิงชนะเลิศ  แม้ว่าทีมพวกเราไม่ได้รางวัลชนะเลิศ แต่การแข่งขันครั้งนี้ก็ได้ให้มิตรภาพ ซึ่งถือได้ว่าเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่แล้ว รางวัลนี้เป็นรางวัลสูงสุดที่เคยได้รับตั้งแต่เริ่มเล่นวอลเลย์บอลมา เป็นความภาคภูมิใจที่อยู่ในความทรงจำที่กระผมไม่เคยลืมเลย

                  และชีวิตในอนาคตของกระผมที่วาดไว้ไม่ใช่แค่การสำเร็จการศึกษาเท่านั้น เพราะการศึกษาถือว่าเป็นแค่ความสำเร็จเบื้องต้น  แต่สิ่งที่ผมคาดไว้คือ  มีความสำเร็จในการงานที่มั่นคง สามารถเลื้ยงดูคนที่เรารักให้มีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข